woensdag 11 juli 2012

Tot leven

Leven. Ik heb het eigenlijk veel te lang niet gedaan. Jaren heb ik verspild aan stressen, verschuilen, wegrennen en kapotmaken. Ik heb veel te lang gedaan alsof de buitenwereld niet bestond. Alsof het ik en de computer was. Ik en mijn eigen vertrouwde wereldje.

Een tijdje geleden heb ik besloten het roer drastisch om te gooien. Fuck die depressie, ik zou het nu heel anders aan gaan pakken. Zoals je eerder op deze blog kon lezen,  heb ik een meisje laten weten dat ik haar ontzettend leuk vind. Ik liet het steeds iets verder doorschemeren, zo subtiel mogelijk. Ik heb er nachten van wakker gelegen, getwijfeld of ik wel goed bezig was. Mezelf opgevreten bij ons eerste afspraakje. Maar guess what? We hadden het hartstikke leuk, en inmiddels, een tijdje verder, mag ik haar mijn vriendin noemen. Het is nog pril, maar ze doet ontzettend goede dingen met mijn gemoedstoestand. Met haar aan mijn zijde stijgt mijn zelfvertrouwen tot ongekende hoogten. Ik praat meer, soepeler, ben overall gewoon een stuk minder schuchter. Gek eigenlijk, hoe verliefdheid je in één klap uit de put kan halen. Het pakt je bij je lurven, en ineens zit je op een wolk. Het bestaan verliest even zijn scherpe randjes en gewichtigheid.

En nu, nu begin ik langzaam tot leven te komen. Het gaat met kleine stapjes. Telkens boek ik een klein beetje vooruitgang, in mijn zoektocht naar geluk. Ik ben altijd waakzaam voor het feit dat het ook zo weer over kan zijn. Maar tot die tijd wil ik dat jij, je weet wie je bent, weet dat je me gelukkig maakt. Dankjewel. Je bent fantastisch.


maandag 9 juli 2012

HoppyJoe

In deze blogpost aandacht voor HoppyJoe, een jonge, vaderlandse ontwerper die met zijn eigenzinnige werk mijn aandacht heeft getrokken. Hij is druk bezig zich te ontwikkelen en een naam op te bouwen, iets waarin ik hem graag een zetje wil geven

HoppyJoe, echte naam Joey van Dijk, kwam op mijn pad dankzij een connectie van Twitter, die mij aanraadde eens een blik te werpen op het portfolio van deze creatieveling uit Vorden.
Hoppyjoe - Fresh tee's, identity design, prints and digital art prijkt er bovenaan mijn browser -van alle markten thuis dus. Aangenaam verrast was ik, door de eenvoudige doch professionele uitstraling van zijn webspace. De indexpagina is meteen het portfoliogedeelte van zijn website, in mijn ogen een slimme zet om direct de aandacht te vestigen op dat waar het uiteindelijk allemaal om draait: zijn kunstwerken.

Wat opvalt, is dat HoppyJoe zich niet laat beperken door bepaalde stijlen. Zijn werken variëren van cartoony popart tot heuse albumhoezen voor bevriende artiesten. Die veelzijdigheid is ook meteen zijn grote kracht. Waar Piet Parra -mijn grote idool- uiteindelijk toch een beetje een one-trick-pony is, haalt Joey steeds nieuwe technieken en kleurschema's uit de kast. Hij weet steeds zijn grenzen te verleggen, maar tegelijkertijd iets herkenbaars te behouden.
 Naast het ontwerpen van art op zich, drukt HoppyJoe zijn werken ook op t-shirts en tanktops. Voor zo'n €25 heb je een supervet kledingstuk van zijn hand.

Al met al is deze kerel iemand om in de gaten te houden. Ik raad jullie zeker aan zijn werk eens te checken, en Joey op jullie eigen manier te supporten -door een shirt te kopen, het verhaal voort te zeggen, of hem gewoon te complimenteren met zijn toffe designs.

Portfoliowebsite


zondag 8 juli 2012

HobNob

HobNob is een kleinschalig, jaarlijks terugkerend muziekfestival dat georganiseerd wordt in het Schelfhorstpark te Almelo. Gisteravond heb ik het evenement voor het eerst bezocht. Een kleine sfeerreportage

Gemoedelijk en een beetje knullig, waren mijn eerste gedachten bij het betreden van het terrein. Een geïmproviseerd zandpad kronkelde tussen de shitload aan gestalde fietsen door. In de parkeerstroken bij de ingang stond een flinke rij middenklasse auto's geparkeerd. Blijkbaar waren niet alleen de locals op dit festival afgekomen.
Ik keek om me heen en zag een verscheidenheid aan bezoekers, variërend van kleine kinderen tot senioren. Dat HobNob een festival voor de hele stad (en omgeving) is, werd meteen duidelijk. Het publiek bestaat vooral uit dagjesmensen en nieuwsgierige aagjes die 'even komen kijken'.

We kwamen rond 9 uur 's avonds binnen, maar het feest was al sinds 1 uur die middag bezig. De kleine acts uit de regio waren al geweest, en maakten nu plaats voor de headliners.
Als eerste was Moke aan de beurt. Het optreden begon bijna een half uur later dan gepland in verband met opbouwproblemen, maar toen Felix Maginn en zijn mannen eenmaal on stage verschenen, kwamen ze meteen ter zake. Ze speelden een strakke, maar in mijn ogen toch wat eentonige show. Dat is voor mij ook de grote con bij Moke: het lijkt allemaal teveel op elkaar. Dat het publiek zo 'neutraal' was maakte ook dat de show nooit echt loskwam. Vooraan gooiden een paar trouwe fans de handen in de lucht, maar voor het overgrote deel van de festivalgangers was het niet meer dan achtergrondmuziek voor bij het zuipen. Jammer, want ondanks de eenzijdigheid speelde de band zeer solide.

Na ruim een uur stevig knallen verliet Moke het podium, en kondigde de jolige presentator aan dat op het andere podium -jawel- The Animals klaarstonden.
Ook ik ging even kijken, en trof rond me vooral ouderen die hun jeugd kwamen herbeleven. Sommige senioren gooiden de heupen flink los, inclusief een man die de hele tijd als een bezetene plastic bekertjes heeft staan wegtrappen. Ruim vijftig jaar na de hoogtijdagen klonk de band nog behoorlijk lekker. De zanger kondigde met veel frivoliteit de hits aan, en hoewel het grootste deel van de bezetting eigenlijk meer dood dan levend is, hadden ze er zichtbaar plezier in.

Na een kwartiertje Animals kijken hield ik het voor gezien. Ik baande me een weg door de samengeschoolde beugelmeisjes en punkers, en begaf me richting huis. Onderweg troffen we nog een dronken feestvierder die compleet laveloos tussen de fietsen lag, maar verder bleef het die avond betrekkelijk rustig in Almelo. Moe als ik was kroop ik vrijwel meteen in bed, met in de verte de langzaam wegebbende klanken van het ouwelullenkwartet. Al met al best een geslaagde avond.

donderdag 5 juli 2012

(On)beschamend

Een tijdje terug zat ik in een Barendrechtse tram richting Rotterdam Centraal. Randstedelingen weten vast wel hoe reizen met de tram daar in z'n werk gaat. De tram komt aanrijden, de deuren gaan open, en dan heb je ongeveer vijf seconden om in te stappen voordat het gevaarte weer verder dendert. 
Enfin,"Wat heeft dit in godsnaam met (on)beschaamdheid te maken?" hoor ik je denken. Nou, dat ga ik je vertellen.

Eenmaal een vrij stoeltje gevonden neem je plaats, en ga je een beetje om je heen zitten kijken. Ik ben een ontzettende 'mensenkijker', dus ik vergaap me vaak met verbazing aan mijn medepassagiers. Zwervers, (wannabe)rappers, zakenlui, kleine kinderen, senioren die eigenlijk al met één been in het graf staan; ze komen allemaal voorbij. Doorgaans heerst er een heel sterke 'mind your own business'-mentaliteit in Rotterdam, maar er zijn altijd uitzonderingen die de regel bevestigen. Dat zijn namelijk de vrouwelijke controleurs van de RET.

Gekleed in donkerblauwe Zeeman-outfit met vaak half afgebrokkelde print zijn deze dames vaak allesbehalve wat je verwacht van een controleur, namelijk autoriteit en zakelijkheid. Ze schreeuwen, bulderen van het lachen en nemen het bepaald niet nauw met de vertrek- en aankomsttijden. Hetgeen me echter het meest verbaasde, is dat ze vaak hun hele privéleven doornemen met elkaar -inderdaad, open en bloot, waar iedereen bij zit. Aandachtig heb ik zitten luisteren naar het verhaal van Cynthia (zo heette ze, als ik me niet vergis), die in geuren en kleuren vertelde dat haar man was vreemdgegaan. De hele tram heeft gehoord wat voor klootzak hij wel niet was, dat ze hem wel wat aan wilde doen, en dat hij eigenlijk toch waardeloos in bed was. Cynthia nam geen blad voor de mond, en praatte alsof ze alleen met haar beste vriendin in de ruimte aanwezig was.

Dat brengt me bij het volgende: waar moet je de grens trekken wat betreft de overtuiging 'onbeschaamdheid is goed'? Er wordt me altijd verteld dat ik wat minder gêne moet hebben. Iets vaker schijt hebben aan dingen en gewoon doen wat m'n hart me ingeeft. Dat lukt steeds beter, maar mensen als Cynthia zetten me toch aan het denken. Is het wel fatsoenlijk wat ze doet? Nee, zeggen mijn principes. Maar aan de andere kant: ze heeft geen enkele connectie met de overige trampassagiers, dus waarom zou je je inhouden tegenover mensen die je waarschijnlijk toch nooit meer ziet? De kans dat er iemand iets van zegt is ontzettend klein.
Dus ja, ik ben er nog niet helemaal over uit. Tot die tijd zet ik m'n muziek even ongegeneerd hard aan, en zing ik net zo hard mee.
 

woensdag 4 juli 2012

John Squire Works

Wat veel mensen niet weten, is dat John Squire niet alleen gitarist van de legendarische Stone Roses was; hij is ook niet geheel onverdienstelijk schilder.

Hij schildert afwisselend abstract en figuratief, en hoewel hij zich niet laat beperken door bepaalde stijlen, heeft zijn werk vaak wel wat weg van Jackson Pollock. Ook Squire past de 'splatter painting'-techniek geregeld toe bij het maken van zijn schilderijen.

Je moet er van houden, maar ik vind het in ieder geval erg dope. Check ook deze galerij met zijn overige werk.































































Uitgelicht: Sound of Guns

Het is weer een beetje komkommertijd, dus hey, waarom geen nieuwe rubriek starten? In 'Uitgelicht' zet ik voortaan -in mijn ogen geweldige- bands en artiesten in de spotlight met een kort, informatief stukje. Het zal voornamelijk gaan om acts die nog volop aan de weg timmeren, maar ik sluit niet uit dat ik af en toe een uitzondering maak voor wat classics. Als eerste: Sound of Guns.

Sound of Guns is een... ja, wat is het eigenlijk voor een band? Ze komen uit Liverpool, maar verder? Ik kan het het best omschrijven met het volgende statement: Sound of Guns is groots. Niet alleen de muziek zelf is van groot formaat -dramatische, orkestrale rock die het best tot zijn recht komt in grote stadions-, ook op de videoclips en artworks wordt niet bezuinigd. Aan alles merk je dat het deze langharige gasten menens is.
Deze uiterst serieuze attitude werpt zijn vruchten af. Radio 1's Zane Lowe noemde Sound of Guns eerder al "British Rock and Roll from the heart", maar ook XFM, Sound City en The Fly waren erg te spreken over de massieve muur van geluid.

 Wat is er dan zo goed aan de muziek die dit vijftal maakt? Ik kan er mijn vinger niet precies op leggen. Zeker is dat het stampt, schreeuwt, meesleept en dreunt. Het is dramatisch, opzwepend, grimmig. De tracks zijn catchy genoeg om casual luisteraars te vermaken, maar aan de andere kant weer net diepgaand en complex genoeg om ook de 'echte' luisteraars te blijven boeien. Ik zou zeggen, check zelf onderstaande nummers:


 
Mijn vertrouwen in rockmuziek is weer een klein beetje hersteld met de ontdekking van Sound of Guns. Het jonge kwintet bewijst dat er naast The Beatles, The Coral, The Zutons en The Wombats ook nu nog steeds toffe bands uit Merseyside komen. Hun tweede album 'Angels and Enemies' is net een paar maanden uit, dus alle reden om de platenzaken ook eens te checken.

maandag 2 juli 2012

Infobord

Ongebruikelijk, maar toch even wat korte huishoudelijke mededelingen van mijn kant. Het stelt niet veel voor, maar ik wilde het toch even kwijt.

  • Ik waardeer de grote aantallen bezoekers die ik dagelijks krijg enorm. Het doet me goed te zien dat mijn uitspattingen met veel plezier gelezen worden. Het vaste 'publiek' waar ik voor schrijf is me dierbaar. Zij zijn de mensen die me de nodige feedback geven. Als ik echter toch een oproepje mag doen: reageer! Ik vind het ontzettend leuk om reacties te krijgen, of deze nu kritisch of lovend zijn. Ik probeer me continu te verbeteren, en dat gaat natuurlijk nog beter als ik jullie meningen hoor.
  • Als je een toffe schrijfklus voor me denkt te hebben: neem gerust contact op! Schrijven is een van mijn grote hobby's, en ik vind het ook ontzettend leuk om dit voor andere bedrijven/organisaties/verenigingen/websites/blogs te doen. Ik ga natuurlijk niet kosteloos je complete profielwerkstuk schrijven, maar je begrijpt waarschijnlijk zelf wel wat reëel is. Ik ben te bereiken op jort@meeteren.net. Persoonlijke vragen, opmerkingen e.d. kun je daar ook altijd kwijt, maar gelieve je spam buiten de deur te houden.
  • Ook als het je leuk lijkt om zelf een steentje bij te dragen aan mijn blog, kun je contact met me opnemen. Deze blog is in de eerste plaats een persoonlijke plek waar ik mijn verhalen met de wereld deel, maar als je iets tofs hebt geschreven, valt er altijd te praten over publicatie. Ik kan je geen eeuwige roem beloven, maar je bent in ieder geval verzekerd van een vaste kern lezers.
Dat was het eigenlijk wel zo'n beetje. Ik hoop wat van jou (ja, jij!) te horen. Vrede uit.